• ds. Peter van der Schans

    ’Waarom ben je dominee geworden?’
    Die vraag is me vaak gesteld. Vanuit verschillende hoeken. En mijn antwoord is nog altijd hetzelfde:

    ‘Omdat ik van God en mensen houd. Of andersom: God houdt van mij en ik probeer de liefde van God te weerkaatsen in de omgang met mensen.’

    Daarom hecht ik zo aan ontmoetingen met mensen. Wanneer dan ook. Of het nu om te lachen is of om te huilen. Of om stil te zijn en te zwijgen. Ik vertrouw erop, dat God er dan bij is, bemoedigend en troostend. En soms ook kritisch en uitdagend. Zo ontstaan er dierbare ontmoetingen. In de kerk bij een dienst. In een gesprek met een groep gemeenteleden. In een persoonlijke ontmoeting thuis, onderweg of in zoiets als een ziekenhuis. Maar het kan evengoed tijdens een vergadering zijn. Je begrijpt, dat ik erg blij was met de keuze van de naam voor ons kerkgebouw na de vernieuwbouw: Ontmoetingskerk.

    Inmiddels ben ik al heel lang verbonden aan de gemeente: vanaf 15 mei 1994. Dat heeft alles om te beginnen te maken met de situatie van ons gezin – de wensen en behoeften van de kinderen, en met het feit dat mijn vrouw in Montfoort predikant is.

    Maar het heeft verder vooral te maken met de stad IJsselstein. Het is er heerlijk wonen en werken. En er is door de jaren heen veel veranderd, dat steeds voor nieuwe en andere uitdagingen zorgde. De stad werd uitgebreid met Zenderpark. Onze kerkelijke gemeente en het kerkelijk centrum veranderden. Er kwam een fusie van twee gemeenten tot Protestantse gemeente te IJsselstein. Onze kerk werd grotendeels nieuw gebouwd. Bovendien werk(t)en de veranderingen in de samenleving door in de gemeente en in het werk van een predikant: het zoeken naar andere vormen van geloven, de wijde wereld die zo op je telefoon binnen kan komen, enz..

    Zo is het een grote uitdaging om in deze tijd voorganger te zijn. Ik wil de al eeuwen bestaande krachtige verhalen en gebruiken steeds opnieuw laten klinken. En in het verlengde hiervan sta ik open voor nieuwe mogelijkheden en een andere aanpak. Ik heb er bij dit alles eind 2016 voor gekozen om me - naast het werk onder een deel van de mensen van 50 tot 79 jaar in onze gemeente - te richten op alle 80+ leden. Zo zoek ik naar eigentijds christelijk geloven in de wereld en de samenleving van nu. Daarbij sta ik open voor ieder die aandacht vraagt of nodig heeft, binnen en buiten de gemeente.”